راستش گاهی وقت ها با خودم فکر می کنم که چقدر می شود از احتمالات، نتایج کاربردی یا منطقی گرفت. درست مانند تخته نرد بازی کردن. احتمالات زیادی روبرویت قرار می گیرد و این تو هستی که باید بهترین استفاده را از این اعداد بکنی. یعنی ریاضی را عملی کنی. و البته گاهی درست زمانی که مطمئن شده ای برنده بازی هستی دو عدد نابجا تمام نقشه هایت را برهم می زنند و... باخت. ریسک می کنی ولی در نهایت باید 15 مهره را مدیریت کنی. آنچه که کارت را سخت می کند احتمالات است. احتمالات تنها قسمت ریاضی بود که من از آن لذت می بردم و بعد از آن هندسه.

برای همین از بچگی پلنگ صورتی را خوب درک کردم. رنگ صورتی، توهمی بی پایان دارد. و سقوط یک پیانو شاید احتمالش کم باشد اما امکان افتادنش وجود دارد. نگاهی به nils petter molvaer بکنید. بین تخته و شطرنج کدام را انتخاب می کنید؟